Bir köprü altı dileğimdi sevgi…
Başı boş kalplerin
Tüm bu gelgitlerin,
Büyüsünü yitirmiş aşk iksirlerinin çevrelediği dünleri;
Yarınlarını korkutuyordu!
Bitimsiz düşler kurardı sonu belli yazgısına inat
Bitimsiz yaşamlar arardı…
Tüm siyahlığından arınmış sözler isterdi ruhumu besleyecek
Yalansız bakışlar arardı…
Yarımdı eksikti…
Gerçek sevgiler tümlerdi ancak onu!
Hesapsız zamanların kucağında
Havası sönmüş balon hikayelerinin çevrelediği dünleri,
Yarınlarıı ürkütürdü!
Yaşlarını silerdi umutlarının tüm yaşananlarına inat…
Ve…Adını tekrar etkili kılack nedenler arardı.
İstanbul’un yabancı sokaklarında yürürken yalnızlığıyla
İçinden söylediği hep aynı şarkıydı…
Maskesini çıkartmış tek bir yüz yoktu!
Kalpler desen ellerinden de küçüktü…
Başları göğe eren insanları
Ayaklar altına almıştı onu…
Artık ne zaman biri eğilip tutmaya kalksa
Ezan vakti eve koşan çocuklar gibi
“Gitmem gerek”‘der kaçardı
Selvi yada fidan boylu değildi…
Ortalamaydı…
Ortalama birşey arardı…
Bulamadı…
Oysa ki masumane bir köprü altı dileğiydi sadece
Kendine has bir ezgisi vardı…
Geçmişin karanlığında
İçini üşüten sahteliğinde gülüşlerin
Artık, gölgelein vurduğu o yerde
Benliğinin kırıntılarını aradı
Kaybettiği anıların dillenmesi
Geçen zamanın gerçekliğinden şüphe ettirdiği
O güzel günlerin canlanması
Hep bu anlara rastladı…
Çaldırmadan önce umutlarını
Gördükleri ibret olabilseydi keşke…
Artık ne zaman biri sevdim dese
Gecesinde bir dolunay parlardı!
Bir köprü altı dileğiydi… Gerçek olmadı
Dileğinin sonunda köprü yıkıldı…
Bir köprü altı dileğiydi sevgi benim
Köprünün altında kaldı…
(?)
Yorumlar